Vandaag komen we niet meer thuis

In Vandaag komen we niet meer thuis vlucht Mirza met zijn vader naar diens geboorteland. Daar moet hij stapje voor stapje een nieuw leven opbouwen. Mirza komt er pas na een tijdje achter waarom ze moesten vertrekken en dat ze niet meer terug zullen gaan. Dat is een grote klap voor hem.

Dit boek speelt in de Levaren, een land dat niet bestaat, met een eigen taal, dieren, voedsel en gewoonten die wij niet kennen.Als je het boek leest, leer je samen met Mirza het land kennen.

Wanneer ik op klassenbezoek ben, lees ik voor en praat ik met de kinderen over wat ik heb voorgelezen. Ik vind het bijvoorbeeld fijn om pagina 86 tot en met het einde van dat hoofdstuk voor te lezen en het dan te hebben over of ze zelf wel eens ergens opnieuw zijn begonnen en wat ze toen misten. En als ze zelf nooit verhuisden, over of ze iemand kennen die nieuw is in dit land en of ze weten hoe dat is voor diegene? Misschien zit er wel iemand in de klas die ergens anders heeft gewoond, en wil hij of zij wel over die plek of dat land vertellen en over wat hij of zij allemaal mist? Wat is daar anders en waaraan moesten ze hier wennen? Wat zou je missen als je zelf niet meer naar je huis terug kon?

Mirza vindt het heel moeilijk om de nieuwe taal onder de knie te krijgen. Daarom laat ik ze met het Levaarse woordenboek (achter in het boek) een gesprek voeren in groepjes van twee. Misschien kunnen ze nog extra woorden toevoegen aan het woordenboek? Een land dat niet bestaat heeft nog geen kaart. Soms laat ik de kinderen een kaart van de Levaren tekenen en hun kaart voor de klas presenteren en aanwijzen wat waar is. Ik vertel dan dat er vroeger geen grenzen waren, dat die in de loop der tijd ontstaan of getrokken of veroverd zijn (link naar wereldoriëntatie). Of ik laat ze nieuwe dieren, groente of fruit bedenken en er een recept bij schrijven.

Er zijn zoveel leuke lessen te bedenken bij dit boek! Maar in de kern gaat het over empathie: over je kunnen voorstellen hoe het moet zijn om ergens opnieuw te beginnen. Pagina 90 tot en met de witregel op pagina 93 is een fijn fragment om daarbij voor te lezen. Met alle informatie uit het gesprek, is het interessant om te brainstormen, hardop of op papier, over hoe je het zelf zou vinden om naar de Levaren, of het geboorteland van je ouders, te verhuizen. Misschien kunnen de kinderen daar wel een verhaal over schrijven, met zichzelf als hoofdpersoon? Soms laat ik ze dit land eerst visualiseren, door hun ogen te sluiten en een land voor zich te zien: is het vlak of bergachtig, kaal of groen, warm of koud? Hoe ziet jouw huis eruit? Misschien is het een goed idee om deze les te koppelen aan een les naar aanleiding van het nieuws en het erover te hebben hoe en wat daar over vluchtelingen wordt verteld en of we misschien ook zelf vluchtelingen zijn of kennen?

Jij weet het beste wat past bij jouw klas natuurlijk. Pik eruit wat je aanspreekt! Veel plezier en ik hoop dat de kinderen genieten van mijn boek.